fbpx
Backgroound Image

Send in the clowns

Zomaar een zondagmiddag in 2019 en ik zit, samen met onze zoon van 10, op rij 1 in een volledig uitverkocht theater. Vóór ons, zoals gewoonlijk met je rug naar ons toe, sta jij.  
Daarachter zien we de vertrouwde gezichten van muzikanten, acteurs en 80 man koor.
De voorstelling heeft luchtvaart als thema en loopt als een trein, iedereen staat op scherp en met elk nieuw nummer neemt de kracht en de magie nog iets toe.

Ik zie aan je rug dat het met jou ook goed gaat en weet dat je volledig in je element bent.

Dat was nog geen drie weken geleden wel anders, na een vernietigende diagnose en de belofte van een bijzonder zwaar behandeltraject sprak je de vurige wens uit deze voorstelling nog te dirigeren. We gooiden het met de oncologen op een akkoordje, het mocht maar je moest je na afloop wel meteen laten opnemen voor je eerste chemokuur.
En nu sta je hier en is er geen ruimte voor artsen, scans, prognoses, angsten en onzekerheden.
Hier in dit theater regeert de liefde voor jouw vak, de muziek en voor alle mensen waar je dit mee mag doen. Hier zit de realiteit in de wachtkamer terwijl jij dirigeert alsof je leven er van af hangt.

Achter ons ademt de zaal enthousiasme en plezier en het applaus wordt steeds net iets langer en intenser. Nog nooit eerder heb ik zo sterk gevoeld hoe krachtig een voorstelling kan zijn en hoe je hart geraakt kan worden door 80 zingende mensen in een stewardessen- of pilotenpak.
Ik moet er door mijn tranen heen om lachen en voel diepe dankbaarheid dat dit er nog mocht zijn.

En dan, na een vrolijke finale en daverend slotapplaus, is het voorbij.
Geluid uit, licht aan.
Stilletjes, en veel vroeger dan normaal, verlaten we het theater en zakken we af richting ziekenhuis.


Het piepende infuus dat ons weer met beide benen op de grond wil zetten wordt met gemak overstemd door de echo’s van de middag.