Hoe het begon
Margriet herinnert zich het nog goed. “Rudy had een oproep geplaatst in het Groot Etten-Leur. Er was nog geen popkoor in het dorp en dat leek me zó leuk! Ik durfde niet alleen, dus nam mijn zus mee naar de eerste repetitie op 13 januari 1997. Zij stopte na een paar keer, maar ik ben gebleven.” Ze lacht. “Ik zong al in de kerk, maar die goddelijke liederen was ik wel een beetje beu. De sfeer bij EL Pio Popvocals voelde meteen goed: mensen die samen iets moois wilden brengen.”

Ook Lia, Corrie en Marianne kwamen via diezelfde oproep binnen. Marianne vertelt: “Rudy was mijn collega. Hij zei: ‘Kom eens kijken, dat is echt iets voor jou.’ En hij had gelijk.”

Een positieve invloed
“Zingen bij EL Pio Popvocals heeft iets aan mijn leven toegevoegd wat ik niet had verwacht,” zegt Marianne. “Het houdt je jong, geestelijk en lichamelijk. Je leert je uiten, je leert omgaan met mensen. En als het dan allemaal klopt, zang, choreo, energie, dat geeft zo’n kick.”
Lia vult aan: “Het is mijn passie. Ik kijk elke maandag uit naar de repetitie. Zelfs na een operatie werd ik opgehaald door koorleden. Het is echt een deel van mijn leven.”

Overwinningen en herinneringen
Corrie vertelt dat optreden in het begin spannend was. “Je staat daar voor een zaal vol mensen, maar na verloop van tijd groeit je zelfvertrouwen.” Margriet moest zelfs auditie doen voor een zanggroepje. “Ik was zo zenuwachtig dat ik dacht: wat doe ik mezelf aan? Maar ik deed het, en het ging goed. Daarna durfde ik veel meer.”

De dames schieten in de lach bij het ophalen van hun favoriete anekdotes. “We deden Would you like to swing on a star, en ik was verkleed als Miss Piggy,” vertelt Marianne. “Alleen hing de schommel te hoog, ik kwam er niet op!” Lia pakt er meteen een oude krantenfoto bij, tot groot vermaak van de groep.

De kracht van Rudy
Op de vraag wie hen het meest heeft geïnspireerd, klinkt unaniem: “Rudy!” Lia: “Zijn geduld, zijn positieve manier van werken, zijn prachtige arrangementen, hij weet ons altijd te motiveren. Zelfs als we denken ‘Tien pagina’s tekst? Dat lukt nooit!’ maakt hij er iets schitterends van.”

Favoriete nummers en dromen
Margriet houdt van het stevige werk: “De blokken met Metallica en Golden Earring waren geweldig.” Lia noemt World of Hurt van Ilse DeLange, Corrie denkt met trots terug aan haar optreden na een revalidatieperiode. “Mijn arts dacht dat het niet zou lukken, maar ik stond er.”

Over de toekomst zijn ze het eens. Marianne: “Hopelijk blijft EL Pio Popvocals nog heel lang bestaan. De mix van jong en oud maakt het bijzonder.” Margriet lacht: “Ik wil blijven zingen tot mijn tachtigste en daarna zit ik trots in de zaal als mijn dochter en kleindochter meedoen.”

Lia besluit: “We zijn kleiner geworden, maar hechter. We willen mensen raken met onze muziek. Dat is wat EL Pio Popvocals zo bijzonder maakt.”

Rudy Pijfers is de oprichter en dirigent van popkoor EL Pio. In gesprek blikt hij terug op het begin van EL Pio in 1997, vertelt hij over de kracht van de groep en kijkt vooruit naar de nieuwe show EIGENZINGIG. 

Het ontstaan van EL Pio 

Rudy verhuisde in de loop der jaren meerdere keren, maar de wens om zelf te zingen en een koor te leiden liet hem nooit los. In Etten-Leur miste hij een koor dat aansloot bij zijn wens. 

 “Dus heb ik een advertentie geplaatst in Groot Etten-Leur – de voorloper van De Bode,” vertelt hij. Binnen een maand waren er tachtig aanmeldingen. Al snel volgden de eerste repetities en uiteindelijk het eerste optreden. Na vijf jaar stond het koor met een eigen show op het podium.  
 
De allereerste bijeenkomst staat Rudy Pijfers nog helder voor de geest. Ook het eerste optreden in de Nobelaer herinnert hij zich goed. Het koor kwam vanuit de zaal het podium opstormen “als een stel dolle koeien” vol van adrenaline.  

Inmiddels is het koor uitgegroeid tot een zelfsturend en professioneel geheel, waarbij hij zich, naast het dirigeren, vooral richt op het maken van arrangementen en de muzikale leiding. 

Jong en oud bij elkaar 

Wat hem het meest aanspreekt, is de diversiteit binnen de groep. De leeftijden variëren van 34 tot 76 jaar. Volgens Rudy werkt dat juist verrijkend: de oudere leden laten zich meeslepen door het enthousiasme van de jongeren, terwijl de jongeren veel leren van de ervaren koorleden. Het niveau van het koor is door de jaren heen gestegen, waardoor hij uitdagendere arrangementen van de nummers kan maken. “Ik kan me er niets bij voorstellen om het koor alleen te laten. El Pio is toch een beetje mijn kindje,” geeft hij aan. 

Wat EL Pio kenmerkt 

Pijfers vergelijkt zijn koor liever niet met anderen. Wel benadrukt hij dat EL Pio ambitieus en slagvaardig is, maar tegelijk informeel. Belangrijker nog: iedereen is welkom. Veiligheid staat voorop. “Zingen gaat ook over emoties. Je moet die de ruimte geven. Als je moet huilen tijdens een repetitie, laat het gebeuren. Daarna zing je vrijer en doorleefder.” 

De nieuwe show: EIGENZINGIG 

De titel van de nieuwe show, EIGENZINGIG, is een woordgrap die Rudy Pijfers erg aanspreekt. “Ik hou van spelen met woorden en vind het een prachtige titel,” vertelt hij. “Tegelijk snap ik dat mensen misschien denken: waar gaat dit over?” 

De werktitel was oorspronkelijk Members Choice, omdat de leden zelf de nummers hebben gekozen. Elk koorlid mocht enkele liedjes aandragen, waarna er is gestemd. Voor de uiteindelijke selectie werd een verdeling gemaakt in drie categorieën: ballads, flitsende nummers en een middencategorie. Waar eerdere shows altijd een duidelijk thema hadden, draait het bij EIGENZINGIG om de keuzes van de leden zelf. “De vertaling van Members Choice naar EIGENZINGIG vind ik erg mooi,” zegt Pijfers. “Maar ik kan me voorstellen dat het publiek even denkt: hè?” 

Alle arrangementen zijn door Pijfers speciaal voor het koor geschreven. Daarbij houdt hij rekening met de kwaliteiten van de verschillende stemgroepen. Soms zijn er kleine details die het verschil maken. Pianist William Croonen complimenteerde hem ooit met de woorden: “Je hebt een perfect lied nog perfecter gemaakt door één noot toe te voegen.” 

Trots en verwachtingen 

EL Pio heeft een aantal liedjes al een paar keer gebracht, bijvoorbeeld in Middelburg tijdens VOLkoren en tijdens de Havenfeesten op de Leur. Pijfers is vooral trots dat EL Pio ook onder lastige omstandigheden, zoals slecht weer of een klein podium, toch het publiek weet te raken. Voor EIGENZINGIG belooft hij een verrassend programma van dertien nummers, waarin ook bekende liedjes een nieuwe draai krijgen. 

Een paar nummers liggen hem extra na aan het hart. Zo noemt hij Sorry en Door de wind, omdat die veel emotie oproepen bij de zangers zelf. “Met dat soort liedjes zijn we als EL Pio goed. Intens, geloofwaardig en recht uit het hart.” 

Kom luisteren naar de show EIGENZINGIG van EL Pio popvocals op 1 en 2 november in het Turfschip in Etten-Leur. Kaarten zijn te koop via: https://elpio.weticket.io/  

Afgelopen zaterdag vond de werkzaterdag van Koor El Pio plaats bij het Turfschip, waar we van 10 tot 4 druk bezig waren met onze show “EIGENZINGIG.” Het enthousiasme en de creativiteit waren hoog, en we gaven onze show voor het eerst echt vorm.

Onze fotograaf legde elk koorlid op een speciale manier vast voor de show. Het was leuk om in de schijnwerpers te staan en we zijn benieuwd naar het eindresultaat.

Patricia en Yael, onze stagemanagers, hielpen met het sjouwen van rekwisieten, wat het proces soepel maakte. We bekeken beeldmateriaal van studenten van de Buas en testten een speciale act met het koor als publiek. Samen experimenteren was een geweldige ervaring.

We deden oefeningen om de perfecte stageopstelling te vinden en zongen alles uit het hoofd. De energie was aanstekelijk en het enthousiasme groeide.

Onze dirigent Rudy was tevreden, choreograaf Petra kreeg een beter beeld van de show, en styliste Lia was blij met het kleurenpalet dat iedereen droeg. Het was duidelijk dat we goed op weg waren en de passie voor muziek voelbaar was.

Met “EIGENZINGIG” in aantocht zijn we bijna klaar. De playlist is samengesteld door onze leden; 13 van de 90 liedjes zijn geselecteerd. De show biedt een blik achter de schermen en laat zien wie we echt zijn: het gezelligste koor waar iedereen zichzelf mag zijn.

Ben je benieuwd? Mis het niet! Bestel vandaag je kaartjes voor “EIGENZINGIG” op zaterdagavond 1 of zondagmiddag 2 november. We kunnen niet wachten om onze passie met jullie te delen!

Ze heeft in alle opzichten prachtige voorbeelden. Haar moeder Hanny heeft jarenlang samen met haar moeder Margriet in het bestuur gezeten en is zelfs 15 jaar voorzitter van het koor geweest. Oma Margriet is nog steeds actief als secretaris en zorgt achter de schermen dat alles op rolletjes loopt. Ze vertelt Maud graag verhalen over de beginjaren van het koor, waardoor Maud zich helemaal verbonden voelt met El Pio Popvocals. 

Tijdens de recente optredens, zoals op de Havenfeesten en in Middelburg, zat Maud natuurlijk weer in het publiek. Tussen de optredens door pakt ze graag haar schetsboek en tekent ze het koor, compleet met toetsenist William en dirigent Rudy. En geloof ons: de gelijkenis is verbluffend! 

Maud zingt haar favoriete nummers zoals Grace Kelly en Wild Romance nu al feilloos mee. Ze kijkt uit naar de dag dat ze zelf op het podium mag staan. En als ze straks in een andere stemgroep terechtkomt dan haar oma (lage alten) en haar moeder (hoge alten), is de familie straks in meer dan de helft van de stemgroepen vertegenwoordigd. Dan hebben ze thuis gewoon hun eigen minikoor! 

Hoe leuk is dat? 

Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk is dat niet altijd zo vanzelfsprekend. 

In oktober 2021 deed ik mee aan een openbare repetitie bij EL Pio Popvocals. Een paar maanden eerder was ik gestart met zangles en mijn goede vriend Marius nodigde me uit om eens te komen kijken bij zijn koor. 

Hij vertelde me dat ze dat seizoen begonnen waren met het instuderen van Summer of ‘69. Als voorbereiding luisterde ik het nummer een paar keer. 

De repetitie viel me alles mee. Ik werd ingedeeld bij de lage sopranen. Het was soms lastig om precies tegelijk met de rest in te zetten, dat blijft trouwens nog steeds een aandachtspunt, maar de melodie had ik vrij snel te pakken. 

Veel later ontdekte ik waarom: in dit nummer zingen de lage sopranen grotendeels de melodielijn. Die zat al goed in mijn hoofd. De echte uitdaging bleek in de andere partijen te zitten, de harmonieën. Die zijn vaak een stuk lastiger. 

Harmonieën kunnen dicht bij de melodie liggen, maar soms wijken ze er compleet van af. Het vraagt focus en lef om je eigen partij te blijven zingen, en tegelijkertijd moet je oppassen dat je de anderen niet overstemt. Dat geldt natuurlijk niet alleen in het koor, maar ook daarbuiten. 

Gelukkig hebben we Rudy, onze dirigent en arrangeur. Hij helpt ons haarfijn aan te voelen wanneer we vol mogen zingen, wanneer we mogen inhouden en wanneer het écht harmonieus moet klinken of juist niet. 

Na een stemtest werd ik met open armen verwelkomd bij de mezzo’s. Vanaf het eerste moment voelde ik me thuis. Het was alsof ik in een grote bak met energie was gedoken, waar iedereen zichzelf kon zijn. De enthousiaste reacties van de andere koorleden lieten me me meteen welkom voelen. Het was een plek waar ik niet alleen kon zingen, maar waar ook nog eens hele leuke mensen waren.

Tijdens mijn eerste repetities was het koor druk bezig met het oefenen van de choreografie voor een aankomend optreden. Hoewel ik nog niet meedeed, genoot ik als toeschouwer van het spektakel. Het was een waar feest om te zien hoe iedereen samenkwam – en vooral het nummer Dream On greep me enorm. Ik kende het nummer niet, dus ik besloot het thuis op te zoeken. Wat een tegenvaller was het origineel! De versie van EL Pio had zóveel meer opbouw, diepgang en emotie. Het was indrukwekkend hoe ze dat konden overbrengen. Ik was onder de indruk van onze dirigent Rudy, die ook al onze nummers arrangeert. Hij is werkelijk een kunstenaar, met zijn vijf- of soms zesstemmige arrangementen, die in het begin af en toe als een bittere pil voelen om in te studeren.
“Hoe verzint die man dit?” denken we vaak hardop tijdens de repetities.
“Dit gaan we nóóit voor elkaar krijgen…”
Maar als het (door de gedrevenheid van het hele koor) uiteindelijk lukt, zijn het werkelijk geniale klanken die de ruimte vullen.

Wat me het meest raakt, is de manier waarop Rudy geniet van onze prestaties. We kunnen aan zijn gezicht zien wanneer we het zingen zoals hij het bedoeld heeft. Dat moment van verbinding, dat kippenvelmoment, is onbetaalbaar – je ziet hem en het publiek genieten. Ook de momenten dat het niet zo lekker loopt zijn zichtbaar. Ai… nog even beter oefenen dan!
Met de geluidsbestanden op de website is mijn auto vaak mijn perfecte geluidsstudio. Niemand die er last van heeft als ik heerlijk aan het oefenen ben; de melodieën blijven me vaak de hele dag bij.

Wat EL Pio zo bijzonder maakt, is dat iedereen een eigen taak op zich neemt. Van het bestuur tot het klaarzetten van de stoelen, van websitebeheer tot het bijhouden van afmeldingen – het is een samenspel in de allerbreedste zin van het woord. Samen creëren we niet alleen muziek, maar ook een gemeenschap waarin iedereen zijn steentje bijdraagt en vooral: zichzelf mag zijn. Ik ben blij dat ik daar een onderdeel van mag zijn.

Charlotte

Die eerste repetitie bij (destijds) Popkoor EL Pio in Etten-Leur zal ik niet snel vergeten. De ontvangst was zó hartelijk dat ik me meteen welkom voelde. Of ik echt kon zingen, wist ik nog niet – maar dat bleek gelukkig mee te vallen.

Wat begon als een plezier voor Anke, werd een cadeau aan mezelf. Ik ben inmiddels geen motorrijder meer, maar zing al ruim achttien jaar met veel plezier bij EL Pio Popvocals. Het koor voelt als familie. Samen werken aan een muzikaal optreden geeft zoveel voldoening – dat is met geen pen te beschrijven.

En dan die momenten die je bijblijven. Zo stonden we ooit met slechts twee mannen (een tenor en ik als bas) tegenover een jury op een korenfestival. Spannend, want de groep vóór ons – mét zeven mannen – kreeg van de jury te horen dat ze dringend meer mannen nodig hadden. Onze verwachting? Eenzelfde kritiek.

Maar het liep anders. De jury zei:
“Dames, jullie mogen deze twee heren weleens heel hard bedanken – zij hebben jullie fantastisch ondersteund.”
De zaal klapte, wij bloosden, en het moment voelde magisch.

Dat is wat zingen bij EL Pio zo bijzonder maakt: de muziek, de verbondenheid en het samen iets moois neerzetten.

Jaren gingen voorbij, waarin ze wel mijn ouders zo ver kreeg om een tijdje mee te zingen bij El Pio, maar ik maar bleef volhouden dat het echt geen goed idee was. Ik kreeg al stress van alleen het idee om elke week te moeten gaan repeteren. Daarnaast dan ook nog af en toe een optreden in het weekend erbij klonk al helemaal niet aantrekkelijk. Dit ging dus echt niet gebeuren. 

Ze bleef echter maar enthousiast en het ook af en toe nog een keer benoemen als ik weer eens klaagde over weinig energie en een vol hoofd. Tijdens een familieweekend ging ze tussendoor een dag weg en kwam vervolgens erg enthousiast terug van wat later optredens in Middelburg bij het VOLkoren festival bleken te zijn. Daarna volgden enthousiaste verhalen over de voorbereidingen van de James Bond Shows. Na ons bezoek aan de show in Zevenbergen, moet ik eerlijk zeggen dat het ook nog eens goed klonk en er gezellig uit zag. Was het dan misschien toch leuk?  

Corona kwam en alles lag helemaal stil. Op een gegeven moment leek er weer wat te mogen en ontstond ook de behoefte om weer wat anders te gaan doen en wat andere mensen te gaan zien. Uiteindelijk nu bijna een jaar geleden dus toch maar een keer de stoute schoenen aangetrokken en naar een repetitie in het Turfschip gegaan om te kijken of het nou echt zo leuk is… 

Tijdens de repetitie bleek al snel dat iedereen erg blij was, dat ik er überhaupt was en dat met name de mannen opgelucht waren dat er voor hen wat versterking leek te gaan komen. Tijdens de pauze werd gelijk gecheckt of ik wel een beetje kon zingen en toon kon houden en ik bleek door de keuring te zijn gekomen, want ik kreeg info om me in te schrijven. 

Oei, dat wordt opeens wel heel erg serieus, ga ik het nu echt doen?? 

JA, we gaan dit doen en maar eens kijken wat het gaat worden, stoppen kan altijd nog, toch? Maar wat blijkt, ik heb helemaal geen behoefte meer om te stoppen, want door het gemêleerde gezelschap, de verschillende liedjes en de leuke + mooie arrangementen, heb ik het eigenlijk best naar mijn zin. Sterker nog, het werkt soms heel erg goed om m’n hoofd na een drukke dag weer leeg te krijgen en met beduidend meer energie naar huis te gaan dan waarmee ik binnenkwam. 

Inmiddels ben ik ook in Middelburg bij de optredens geweest, heb ik in de Turfvaart gezongen en zijn we binnenkort te bewonderen in Zevenbergen en Etten-Leur met onze volgende shows. 

Ik denk dat ik nog maar ff door blijf gaan met deze therapie.

Het was in de periode dat EL Pio niet zo goed in haar vel zat. Een deel van het koor was opgestapt en EL Pio moest opnieuw gebouwd worden. In die tijd , begin 2010, werd er af en toe ook gerepeteerd bij Gert Jan in de woonkamer. “Kom dan in ieder geval een keer kijken bij de repetitie”.

Als een vriend je zoiets vraagt dan doe je dat. Dus op een maandagavond liep ik naar de boerderij waar Gert Jan toen nog woonde en zag voor het eerst een deel van EL Pio.

Omdat de kamer volstond met zangers en zangeressen ging ik op de trap zitten en zou, dacht ik, plichtmatig luisteren naar wat er gezongen zou worden.

Na de opwarming van de stembanden begon het echt. En eerlijk is eerlijk. Ik vond het mooi. Sterker nog, bij sommige nummers kreeg ik kippenvel!

“Dit wil ik ook!” dacht ik. Het mooiste nummer van die avond zal ik nooit vergeten en zing ik nog steeds, zelfs voor de kleinkinderen. Lullaby van Billy Joel. Schitterend.

In de 15 jaar dat ik nu bij EL Pio zing zijn er veel van dit soort pareltjes voorbij gekomen. Van Oceaan (Racoon) tot Cild in Time (Deep Purple).

Zo werd mijn idee dat zingen in een koor saai en oubollig zou zijn volledig omgegooid. Zingen in een koor is echt heel erg leuk!

In 2025 gaan we weer een show geven, met veel nieuwe enthousiaste, goeie en vooral jongere leden. Het is nu al een feest en het wordt alleen maar leuker!

Ben Slagmolen

Eenmaal thuis vertelde ik in geuren en kleuren aan mijn man Willem wat ik beleefd en meegemaakt had. Dat de koorleden zo’n lol hadden met elkaar, zo intens genoten van hun eigen optreden en hoe trots men na afloop was. Ik buitelde gewoon over mijn eigen woorden, zo’n indruk had dit optreden – van nog geen half uur – op me gemaakt.

Willem hoorde mijn waterval aan en zei: als je daar zo enthousiast en blij van wordt, waarom heb je je niet gelijk aangemeld? Stomverbaasd keek ik hem aan: Hoe zie je dat voor je? Ik, die geen noot kan lezen en die helemaal van de wijs raakt als iemand naast me de tweede stem zingt! Ze zien me aankomen!

Toch heeft hij de kiem gelegd voor mijn denkproces, want niet veel later sprak ik Astrid aan op het schoolplein. Ik deelde mijn twijfels maar vertelde haar ook dat ik het maar niet uit mijn hoofd kon zetten. Stiekem droomde ik erover hoe geweldig het zou zijn als ik bij een volgend optreden daar tussen zou staan! Ze raadde me aan om vrijblijvend een repetitieavond te bezoeken om te kijken of de sfeer me beviel, of ik het repertoire leuk vond en of ik daarna nog steeds mijn twijfels had. En dat heb ik gedaan. De maandagavond daarop ging ik met haar mee en kwam in een warm bad. Zo bleken meer koorleden geen noot te kunnen lezen. En de dirigent die mijn stemtest afnam, verzekerde mij tot mijn grote opluchting, dat ik al na een paar weken niet meer afgeleid zou zijn door de andere stemgroep naast me, wat inderdaad bleek te kloppen. Er viel een last van mijn schouders toen mijn twijfels aannames bleken te zijn geweest. Ik heb die repetitie mee gedaan en genoot!

Uiteraard heb ik het aanmeldformulier ingevuld. Nu sta ik er al weer zo’n 16 jaar tussen en ben ik één van hen. En weet je nog dat het Willem was die mij aanmoedigde om dit te gaan doen? Nou, hij zit er nu zelf ook bij.